De zeven eervolle vermeldingen werden toegekend aan Marcel Rademakers (Leuven), Paul Soete (Oostende), Gerry van der Linden (Amsterdam, Nederland), Peter Mangel Schots (Leuven), Dominique Van Thuyne (Gent), Bo Vanluchene (Waregem) en Rob Boudestein (Hollandscheveld, Nederland).

De jury die de tien laureaten aanduidde, staat onder leiding van Geert van Istendael en is verder samengesteld uit Frank Decerf, Hester Knibbe, Joke van Leeuwen, Koen Stassijns, Ivo van Strijtem en Koen Vergeer. De Provincie West-Vlaanderen steunt het project door de tweede prijs te subsidiëren.

612 dichters namen deel aan de wedstrijd. Zij konden één of twee gedichten opsturen, wat resulteerde in een totaal van 1.063 gedichten. We kregen 86 inzendingen afkomstig uit Nederland, één uit Frankrijk, één uit Duitsland, één uit Griekenland en één uit Spanje. Ook 58 Oostendenaars waagden hun kans.

Als we de spreiding per provincie onder de loep nemen, stellen we vast dat het grootste aantal deelnemers uit de eigen provincie afkomstig is (159 personen, 31%), gevolgd door Oost-Vlaanderen (139 personen, 27%) en de provincie Antwerpen (89 personen, 17%), Vlaams-Brabant (74 personen, 14%), Limburg (32 personen, 6%), Brussel Hoofdstad (28 personen, 5%) en Henegouwen (1 persoon, 0%).

De poëziebundel met de tien winnende gedichten wordt vanaf 28 januari 2010 verkocht aan 5 euro per stuk in de Bibliotheek Kris Lambert, de Venetiaanse Gaanderijen en de dienst Cultuur.

Het winnend gedicht :

Aan het orakel

Misschien heeft onze besteller al maanden z’n dag niet
of is er in het hiernamaals iets flink in de soep gelopen,
maar feit is dat wij zonder jouw tegenbericht niets zijn.

Dat wil zeggen nog steeds het los-vaste dorpssyndicaat
van afwachters en laatbloeiers op zoek naar verlossing,
heren en meesters voor de klas, leerlingen in het leven.

En het is niet dat jij het beter wist, er was immers altijd
wel een omstandigheid van een omstandigheid die ook
jou verhinderde het beste te doen of in leven te blijven.

Doet het je goed te horen dat ook de Lek niet meer van
onze tijd is, dat ogenschijnlijk alles stroomt maar dat ik
het huis ben ontvlucht om je poste restante te schrijven.

Wat ik je zeggen wil is: niemand anders dan jij wist hoe
schraalhans te verslaan, speelman op het dak te houden,
het is daarom dat we zo halsstarrig op je tijding wachten.

Want wie anders kan ons vertellen hoe het verder moet,
ons schetsen hoe vernuftig het ontwerp van de hemel is
en ons duiden waarom je grote dochter nog steeds duimt.

Marco Houtschild